DA LI BI HTELA DA SE JOŠ PONEKAD NAĐEMO

DA LI BI HTELA DA SE JOŠ PONEKAD NAĐEMO

Osnovni razlog za pisanje ovog dramskog teksta, a zatim i njegovo postavljanje, jeste potreba da se osvesti lično iskustvo silovanja, te lična borba za prikaz devijacija u strukturama institucija moći s kojima se susretne žrtva seksualnog nasilja. Tačnije, unutar pravosudnog sistema uspostavljenog na dehumanizovanim tehnološkim principima proizvodne trake.

Izvor i foto: Reflektor Teatar

Premijerno izvođenje predstave „Da li bi htela da se još ponekad nađemo?“ Ane Isaković i Ramiza Huremagića, u režiji Ninoslava Šćepanovića i u produkciji Reflektor teatra iz Beograda i Centra Samouprava iz Sarajeva, zakazano je za 25. april od 20.30 časova na sceni „Raša Plaović“ Narodnog pozorišta u Beogradu.

Osnovni razlog za pisanje ovog dramskog teksta, a zatim i njegovo postavljanje, jeste potreba da se osvesti lično iskustvo silovanja, te lična borba za prikaz devijacija u strukturama institucija moći s kojima se susretne žrtva seksualnog nasilja. Tačnije, unutar pravosudnog sistema uspostavljenog na dehumanizovanim tehnološkim principima proizvodne trake. I to sve u vreme u kome Sistem svakodnevno, sistematski i planski siluje većinu svojih podanika, a naročito podanica, onemogućujući jednakost polova, potreban nivo lične i kolektivne sigurnosti, društveni i ekonomski napredak, te humano životno okruženje dostojno čoveka.

Autori teksta su bili neposredni akteri ovakvog ponašanja, jedno kao žrtva silovanja a drugo kao neposredni akter unutar pravosudnog sistema čiji je posao bio otkrivanje i procesuiranje izvršilaca krivičnih dela silovanja, seksualnog nasilja, trgovine ljudima u svrhu seksualne eksploatacije i slično.

Dramski tekst u poeziji „Da li bi htela da se još ponekad nađemo“ je u postpost dramskoj formi sa elementima verbatim drame prati glavnog aktera, anti-žrtvu silovanja Anu Isaković – gde je i sama kategorija žrtve produkt struktura moći. Glavna junakinja se nosi sa omniprisutnim žigom krivca, umesto žrtve, u izrazito patrijarhalnom i militaristički nastrojenom društvu, gde je žrtva stigmatizovana, a odnos žrtva – krivac postavljen inverzno i sablažnjavajuće.


?>